کتاب پنجره‌ های تشنه (سوره مهر)

کتاب پنجره‌ های تشنه

«چاپ ششم»

مرحوم حاج محمد دانش آشتیانی یکی از خیّرین قمی بود که بعد از فروپاشی نظام صدام راه عتبات را در پیش گرفت و خدمتگزار آستان مقدس معصومین، مدفون در عراق، شد؛ از بردن لوستر و فرش برای حرم های ائمه گرفته تا برگزاری مراسم جشن و عزادارای در آنجا. رفت و آمدهای عاشقانه اش در این مسیر باب رفاقتی بین او و متولیان عراقی، به ویژه مسئولان حرم مطهر حضرت سیدالشهدا (علیه السلام)، گشود.

روایت داستان به این گونه است در سال 1384 حاج محمد از طریق دوستانش در آستان قدس حسینی مطلع گردید که تولیت، به دلیل فرسودگی ضریح مطهر و تعدی متجاوزان بعثی به آن، قصد دارد ضریح جدیدی بسازد و جایگزین ضریح فعلی کند.

سفری که در سال ۹۱ از قم آغاز، در شهرهای کوچک و بزرگ ایران با استقبال فراوان عشاق امام همراه و به کربلا ختم می شود. کتاب  پنجره های تشنه روایت همین عشق و همراهی مردم است که به زیبایی توام با خاطرات شیرین مهدی قزلی بیان شده است.

بخشی از کتاب پنجره های تشنه

گذر از شهر توره یک ساعتی طول کشید. بعد از آن به روستای نهرمیان رسیدیم. من هنوز پشت تریلی بودم. مردم یا حسین گویان می دویدند سمت ضریح، انگار که بخواهند تریلی را فتح کنند. چند دقیقه ایستادیم و موقعی که تریلی داشت حرکت می کرد، به مردم می گفتیم لبه حفاظ را ول کنند که یک وقت زمین نخورند. پسر جوانی سماجت می کرد.

گفتم: پسرجان ول کن الان زمین می خوری. پسر که فهمید دیر یا زود باید تریلی را رها کند به من گفت: ببین من فرشادم، من را به اسم دعا کن کربلا. بعد تریلی را ول کرد. داشتیم دور می شدیم که داد زد: فرشاد… یادت نره. همانجا نشست به گریه کردن و کف دستش را کوبید زمین. دور می شدیم و فرشاد نشسته بود کنار جاده. من هم نشستم پشت تریلی به گریه. حاضر بودم همه چیزم را بدهم جایم را با فرشاد عوض کنم.